កូនខ្មែរសំរាប់អ្នក

សុខភាពបន្តពូជ

ជាទូទៅពន្យារកំណើតជាភារៈរបស់នារី ទោះបីជាមានស្ត្រីមួយភាគមិនបានខ្វាយខ្វល់ពីបញ្ហានេះក៏ដោយ។ គឺពួកគេជាអ្នកដែលត្រូវតែចងចាំជារៀងរាល់ថ្ងៃក្នុងការលេប ថ្នាំនេះ រឺរំលឹកបុរសរបស់គេអោយប្រើស្រោមការពារកំណើត ព្រោះថាពួកបុរសភាគច្រើនមិនយកចិត្តទុកដាក់នឹងបញ្ហានេះទេ ព្រោះពួកគេមិនមែនជាអ្នកពរពោះ និងសម្រាលកូនឡើយ។
ដើម្បីអោយមានសមភាពក្នុងការទទួលខុសត្រូវ ទើបអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រស្រាវជ្រាវបង្កើតថ្នាំគ្រាប់ពន្យារកំណើត សំរាប់បុរស។ គេបានធ្វើការពិសោធទៅលើកណ្តុរជាច្រើនក្បាកនៅអ៊ីស្ត្រាអែល ដោយអោយវាស៊ីថ្នាំនេះ។ ថ្នាំនេះមានប្រសិទ្ធភាពទប់ស្កាត់ស្ពែមមិនអោយចូលទៅក្នុងស្បូនដែល បង្កជាកំណើត ហើយដែលសំខាន់គឺថ្នាំនេះមិនបានធ្វើអោយមានការថមថយអារម្មណ៍ផ្លូវ ភេទ រឺបង្អាក់សមត្ថភាពផ្លូវភេទឡើយ។ លើសពីនេះទៅទៀតគេអាចប្រើថ្នាំនេះក្នុង១ខែម្តង រឺ៣ខែម្តងទៅតាមជំរើសរបស់ពួកគេ។ ប៉ុន្តែថ្នាំពន្យាកំណើតសំរាប់បុរសនេះ ទាល់តែ៣ឆ្នាំទៀតទើបមានលក់នៅតាមឱសថស្ថាន គឺត្រូវការការសាកល្បងជាច្រើនលើកទៀតជាមុនសិន៕

ស្រី្តគូរមានកូនអាយុប៉ុន្មានល្អ

ទាំងឧត្តមភាព និងភាពមិនអំណោយផលសុទ្ធតែមានមិនចំពោះថា នៅអាយុណាពេលអ្នកសម្រេចចិត្តឲ្យមានផ្ទៃពោះ ។ ហើយការសម្រេចចិត្តគឺស្ថិតនៅលើអ្នក ។

១-អាយុ២០ដល់២៤ឆ្នាំ
-សរីរាង្គរបស់អ្នក : អាយុមានលទ្ធភាពមានគភ៌ខ្ពស់បំផុត ។ ប៉ុន្តែអ្នកនៅមានការប្រឈមបន្តិចអំពីជំងឺលើសឈាម ពាក់កណ្តាលគ្រោះថ្នាក់កើតជំងឺទឹកនោមផ្អែមក្នុងអំឡុងពេលមានគភ៌ប្រៀប នឹងស្ត្រីអាយុ៤០ឆ្នាំ ។

-ហានិភ័យសម្រាប់ទារក : អត្រារលូតគឺ៩,៥% ។ នេះជាតួលេខទាបបង្គួរ ។ គ្រោះថ្នាក់ទារកកើតជំងឺពិការភាពពីកំណើតក៏តិចជាង (ប្រមាណ១/១.៦៦៧ករណីកើតជំងឺ Down, 1/526ករណីខុសប្រក្រតីក្រូម៉ូសូម) ។
២-២៥ដល់២៩ឆ្នាំ
-សរីរាង្គរបស់អ្នក : សម្រាលកូននៅអាយុនេះ អ្នកអាចបន្ថយគ្រោះថ្នាក់មហារីកដោះ និងមហារីកអូវែ ។
- ហានិភ័យសម្រាប់ទារក : ប្រៀបនឹងស្ត្រីអាយុតិចជាង៥ឆ្នាំ អត្រារលូតកូនរបស់អ្នកកើនឡើងទៅជា១០% ។ អត្រាទារកកើតជំងឺ Down គឺ១/១.២៥០ អត្រាខុសប្រក្រតីក្រូម៉ូសូមគឺ១/៤៧៦ ។

៣-៣០ដល់៣៤ឆ្នាំ
- សរីរាង្គរបស់អ្នក : សមត្ថភាពបង្កើតកូនចាប់ផ្តើមថយចុះពីអាយុ៣០ឆ្នាំ ។ ប្រសិនត្រូវព្យាបាលជំងឺគ្មានកូន ឱកាសជោគជ័យនឹងខ្ពស់ ។ ចំពោះស្ត្រីអាយុក្រោម៣៥ឆ្នាំ អត្រាជោគជ័យរបស់ការបង្កកំណើតក្រៅស្បូន គឺ២៥-២៨% ។ ក្រៅពីនេះអត្រាវះកាត់សម្រាលកូនកើនទ្វេដងប្រៀបនឹងស្ត្រីអាយុក្រោម ៣០ឆ្នាំ ។
-ហានិភ័យសម្រាប់ទារក : អត្រារលូតគឺជិត១២% គ្រោះថ្នាក់កើតជំងឺ Down គឺ១/៩២៥ ខុសប្រក្រតីក្រូម៉ូសូមគឺ ១/៣៨៥ ។

៤-អាយុ៣៥ដល់៣៩ឆ្នាំ
- សរីរាង្គអ្នក : លទ្ធភាពបង្កើតកូនបន្តថមថយក្រោយអាយុ៣៥ឆ្នាំ និងថយចុះខ្លាំងពីអាយុ៣៨ឆ្នាំ ។ សំខាន់គឺដោយសារពងកំពុង "ចាស់" ទៅនឹងលំបាកក្នុងការបង្កកំណើត ។ ពេលអាយុតិចជាង៣៥ឆ្នាំ ប្រសិនក្នុង១ឆ្នាំ "រួមភេទ" ដោយមិនប្រើវិធានការព្យារកំណើតណាតែនៅតែគ្មានកូន នោះត្រូវទៅពិនិត្យដើម្បីអនុវត្តវិធីជំនួយឲ្យមានកូន ។ ប៉ុន្តែ ពេលអាយុលើស៣៥ឆ្នាំ នោះពេលវេលា "រង់ចាំ" និងថយចុះនៅ៦ខែ ។ ក្នុងអំឡុងពេលមានគភ៌ គ្រោះថ្នាក់ត្រូវលើសឈាម កើនប្រមាណ១០-២០% ទឹកនោមផ្អែមកើន២-៣ដងប្រៀបនឹងស្ត្រីក្មេង ។ លទ្ធភាពត្រូវសម្រាលដោយការវះកាត់ខ្ពស់ប្រហាក់ប្រហែលអាយុ៣០-៣៤ឆ្នាំ ។
-ហានិភ័យសម្រាប់ទារក : អត្រារលូតកើនឡើងដល់១៨% ។ អត្រាទារកស្លាប់ក្នុងផ្ទៃស្មើ២ដងប្រៀបនឹងស្ត្រីមានគភ៌ក្រោម អាយុ៣០ ។

៥-៤០ដល់៤៤ឆ្នាំ
-សរីរាង្គអ្នក : ឱកាសមានគភ៌ថយចុះនៅសល់តែ៥% ក្រោយអាយុ៤០ឆ្នាំ ។ ពេលនេះស្ត្រីអាចងាយកើតឫសដូងបាត កើនសម្ពាធលើប្លោកនោម ។ អាចបន្ថយអប្បបរមាឥទ្ធិពលទាំងនេះដោយវិធីមិនឲ្យឡើងទម្ងន់ច្រើនពេក ក្នុងពេលមានគភ៌ និងហ្វឹកហាត់លំហក់ Kegel ដើម្បីរក្សាសាច់ដុំទ្វារមាសមានលក្ខណៈយឺតយារល្អ ។
-ហានិភ័យ សម្រាប់ទារក : ប្រមាណ១/៣ នៃស្ត្រីមានគភ៌អាយុពី ៤០-៤៤ឆ្នាំ ត្រូវរលូតកូន ។ ទារកកើតមកក៏មិនគ្រប់ទម្ងន់ ។ ពិការភាពពីកំណើតក៏កើនក្នុង១ឆ្នាំៗចាប់តាំងពីអាយុ៤០ឆ្នាំ ។ អត្រាទារកកើតជំងឺ Down គឺឆ/១០៦ និង១/៦៦ ខុសប្រក្រតីក្រូម៉ូសូម ។ ដល់អាយុ៤៤ឆ្នាំ ហានិភ័យនេះកើនឡើងបន្តបន្ទាប់គឺ១/៣ និង១/២៦ ។

៦-ពីអាយុ៤៥-៤៩ឆ្នាំ
- សរីរាង្គអ្នក: អត្រាស្ត្រីមានកូនក្នុងវ័យនេះគឺ ០,០៣% ហើយឱកាសព្យាបាលជំងឺគ្មានកូនជោគជ័យគឺស្តួចស្តើងបំផុត ។ ពេលមានគភ៌ជំងឺត្រូវឆ្លងកាត់ការវិភាគតឹងរ៉ឹងជាច្រើន ដើម្បីត្រួតពិនិត្យសុខភាពទាំងម្តាយទាំងកូន ។
-ហានិភ័យសម្រាប់ ទារក : ជាង៥០% នៃស្ត្រីមានគភ៌អាយុលើស៤៥ឆ្នាំ មុនពេលគភ៌អាយុបាន២០សប្តាហ៍ ។ គ្រោះថ្នាក់ទារកស្លាប់ក្នុងផ្ទៃកើនទ្វេដងប្រៀបនឹងស្ត្រីអាយុ៤០ ឆ្នាំ គ្រោះថ្នាក់ក្រូម៉ូសូមខុសប្រក្រតីកើនខ្លាំង ។ នៅអាយុ៤៥ឆ្នាំ ១/៣០ តែទារកកើតជំងឺ Down និង១/២១ ខុសប្រក្រតីក្រូម៉ូសូម ។ ដល់អាយុ៤៩ឆ្នាំ អត្រានេះគឺ១/១១ និង១/៨ ៕

សង្គ្រោះបឋម

ដើម្បីកាត់បន្ថយនូវគ្រោះថ្នាក់ប្រឈមនឹង ពស់ចឹក នោះអ្នកត្រូវជៀសវាងនូវការប៉ះពាល់ រាល់ប្រភេទ ពស់ទាំងអស់។ ប្រសិនបើអ្នកបានជួបវា នៅកន្លែងណាមួយ នោះអ្នកត្រូវព្យាយាម ដើរថយក្រោយវិញ យឺតៗ ។ ប្រសិនបើអាចទៅរួច សត្វពស់ភាគច្រើន តែងជៀសចេញពីមនុស្ស ហើយវានឹងចឹកយើង តែ នៅពេលណា ដែលពួកវាត្រូវបានរងការគំរាមកំហែង ឬ ភ័យខ្លាចប៉ុណ្ណោះ ។

ប្រសិនបើពស់បានចឹកអ្នក នោះអ្នកត្រូវ៖

·         រក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់។

·         ដាក់ដៃ ឬ ជើង ដែលត្រូវបានពស់ចឹកអោយមានលំនឹង ដោយជៀសវាងនូវការធ្វើចលនា ដើម្បី ទប់ស្កាត់ជាតិពុល ឬ ពិស កុំអោយរាលដាលទៅកាន់ផ្នែកផ្សេងទៀតនៃរាងកាយ។

·         ធ្វើការដោះចេញនូវ គ្រឿងអលង្ការដែលអ្នកកំពុងពាក់ មុនពេលដែលអវយវះអ្នកចាប់ ផ្តើមហើម ប៉ោង ។

·         ប្រសិនបើអាចទៅរួច ដាក់ស្ថានភាពខ្លួនអ្នក ដោយត្រូវដាក់តំបន់ដែលរងគ្រោះនេះ អោយបាន ត្រឹម ឬ ទាបជាងកម្រិតបេះដូងរបស់អ្នក។

·         ធ្វើការសម្អាតមុខរបួស ប៉ុន្តែអ្នកមិនត្រូវជះទឹកទៅលើវានោះទេ ហើយត្រូវធ្វើការគ្របដណ្តប់មុខ របួសជាមួយនឹង ក្រណាត់ស្ងួតស្អាត។

·         ដាក់ប្រដាប់អមនៅមុខរបួស ដើម្បីជៀសវាងនូវ ការធ្វើចលនា ប៉ុន្តែត្រូវរក្សាវាអោយរាងរលុងបន្តិច ដោយមិនត្រូវអោយគាបសង្កត់ចរន្តឈាមរត់នោះទេ។

·         អ្នកមិនត្រូវប្រើប្រដាប់កៀបសសៃឈាម ឬ ដាក់ទឹកកក ស្អំនៅលើមុខរបួសនោះទេ។

·         អ្នកមិនត្រូវធ្វើការ កាត់មុខរបួស ឬ ព្យាយាមយកពិសចេញពី មុខរបួសទេ។

·         អ្នកមិនត្រូវ ធ្វើការផឹកភេសជ្ជះដែលមានជាតិកាហ្វេអ៊ីន ឬ សុរាទេ។

·         អ្នកមិនត្រូវ ព្យាយាមចាប់ពស់យកមកជាមួយទេ ប៉ុន្តែអ្នកត្រូវព្យាយាម ចងចាំនូវ ពណ៌ និង រូបរាង របស់ពស់ ដើម្បីអាចធ្វើការពិពណ៌នាពីវាបាន តាមដែលវាអាចជួយក្នុងការព្យាបាល បន្សាបជាតិ ពិសបាន ។

ធ្វើការស្វែងរកជំនួយសង្គ្រោះ អោយបានជាបន្ទាន់ ជាពិសេសប្រសិនបើតំបន់ ដែលត្រូវបានពស់ ចឹកនោះ បានផ្លាស់ប្តូរពណ៌ ចាប់ផ្តើមហើមប៉ោង ឬ មានសភាពឈឺចាប់ខ្លាំង ៕

ចំណេះដឹងទូទៅ,

ចំណេះដឹងទូទៅ, សង្គ្រោះបឋម

កម្រិតគ្រោះថ្នាក់ ដែលកើតមានដោយសារការឆក់ចរន្តអគ្គិសនី គឺវាអាស្រ័យទៅលើ ប្រភេទនៃចរន្ត, តើកំលាំងជាវ៉ុលរបស់វា មានកម្រិតខ្ពស់ប៉ុនណា និង ថាតើចរន្តទាំងនោះត្រូវបានឆ្លងកាត់ចូលទៅក្នុង ខ្លួនជនរងគ្រោះ ដោយរបៀបណា, សុខភាពជាទូទៅរបស់ជនរងគ្រោះ និង ថាតើជនរងគ្រោះ ឆាប់បាន ទទួលការសង្គ្រោះ និង ព្យាបាលបានលឿនកម្រិតណា ។

      ធ្វើការទាក់ទងទៅកាន់ភ្នាក់ងារសង្គ្រោះបន្ទាន់ អោយបានភ្លាមៗ ប្រសិនបើមានសញ្ញាណ ឬ រោគសញ្ញាណាមួយ ទាំងនេះកើតឡើង ៖
•    គាំងបេះដូង។
•    មានបញ្ហាជាមួយនឹង ចង្វាក់បេះដូង។
•    មានការថមថយ នូវការដកដង្ហើម។
•    សាច់ដុំមានការឈឺចាប់និង មានការកន្ត្រាក់។
•    មានការរលាកនៅលើស្បែក ។
•    មានការប្រកាច់។
•    មានភាពស្ពឹក ឬ ឈឺចាក់ឆៀបៗ ។
•    បាត់បង់ស្មារតី ។

អនុវត្តនូវចំណុចខាងក្រោមនេះ ខណៈពេលដែលអ្នក កំពុងរង់ចាំជំនួយសង្គ្រោះផ្នែកវេជ្ជសាស្ត្រ ៖
•     អ្នកត្រូវមើលជនរងគ្រោះជាមុនសិន ដោយមិនត្រូវប៉ះគេភ្លាមៗនោះទេ។ ជនរងគ្រោះ អាចនឹងនៅ មាន ផ្ទុកនូវចរន្តអគ្គិសនីក្នុងខ្លួនរបស់ពួកគេនៅឡើយ។ ការប៉ះជនរងគ្រោះ អាចធ្វើអោយ ចរន្តភ្លើងឆ្លង មក កាន់អ្នក។
•    ធ្វើការកាត់ផា្តច់ប្រភពនៃចរន្តអគ្គិសនី ប្រសិនបើអាចធ្វើបាន។ តែប្រសិនបើមិនអាច ធ្វើការយក នូវប្រភពនោះចេញ អោយឆ្ងាយពីអ្នក និង ជនរងគ្រោះ ដោយប្រើ វត្ថុស្ងួត និង មិនចម្លងចរន្ត ភ្លើង មកកាន់អ្នក ដូចជាដំបងឈើជាដើម។
•    ពិនិត្យរកសញ្ញា នៃការធ្វើចលនារបស់ជនរងគ្រោះ ( ដូចជា ការដកដង្ហើម, ការក្អក ឬ ការបំលាស់ទី) ។ ប្រសិនបើមិនមាននូវសញ្ញាទាំងនេះទេ នោះអ្នកត្រូវ ធ្វើការសង្គ្រោះចលនា បេះដូងអោយបានជាបន្ទាន់ ។
•    ការពារសភាពស្ហុក។ ប្រសិនបើអាច ដាក់ជនរងគ្រោះអោយដេក ដោយដាក់ស្ថានភាព អោយ ក្បាលជនរងគ្រោះអោយទាបជាង ខ្លួនគេបន្តិច និង ដាក់កល់ជើងអោយខ្ពស់។
      បន្ទាប់ពីមានការប៉ះពាល់ជាមួយនឹងចរន្តអគ្គិសនី នោះជនរងគ្រោះគប្បី ទៅអោយគ្រូពេទ្យធ្វើការ ពិនិត្យ រកមើលពីការរងរបួសផ្នែកខាងក្នុង បើទោះបីជាពួកគេ មិនមានសញ្ញាណ ឬ រោគសញ្ញាអ្វីស្តែង ចេញមកក៏ដោយ ។

ការប្រុងប្រយ័ត្ន
•    អ្នកមិនត្រូវប៉ះជនរងគ្រោះ ដោយដៃទទេនោះទេ ប្រសិនបើពួកគេនៅមាន ផ្ទុកចរន្តអគ្គិសនី នៅក្នុងខ្លួននៅឡើយ។
•     មិនត្រូវនៅជិត ខ្សែភ្លើងដែលមានកម្រិតវ៉ុលខ្ពស់ រហូតដល់ថាមពលចរន្តត្រូវបានកាត់ផ្តាច់។ ស្ថិត នៅយ៉ាងហោចណាស់ អោយបាន ២០ហ្វីត អោយឆ្ងាយពីខ្សែភ្លើង ប្រសិនបើវានៅលោត និង បញ្ចេញផ្កាភ្លើង។
•    មិនត្រូវធ្វើការផ្លាស់ប្តូរទីតាំងរបស់ជនរងគ្រោះ ដោយសារការឆក់ចរន្តអគ្គិសនីទេ លុះត្រាតែ ពួកគេ ស្ថិតនៅក្នុងសភាពគ្រោះថ្នាក់ភ្លាមៗ ។